Í Hörgárdal, þar hljóðnar allt
og huldar vættir gá.
Þar bjó um daga djákni einn —
hann dó, og reið þó frá.
Að Bægisá hann bar sinn hug
og batt þar tryggðaheit.
Guðrún hét hin góða mær,
og glaðleg, fríð og teit.
Hann reið að ráða jólaför,
að ríða henni heim á jól.
Svo sneri hann heim um sortnað kvöld
og slokknuð dagsins sól.
Hann reið á skör sem skrapp og brast
og skarst hans höfuðbein.
Í svartan straum hann seig og hvarf
und svell og urð og stein.
Á eyri fannst hann, freðinn, blár,
og fékk hann leg í jörð.
Til Bægisár barst engin frétt,
því brotin lá hver ferð.
Er jólin komu, kveikt var ljós
og kyrrð um alla nótt.
Þá barði gestur bæjardyr
og biðu allir hljótt.
Hún reis og fór í rökkrið út
og rétt með ermi á.
Þar beið hans klár í bleikum snjó
og biðillinn stóð hjá.
Þau riðu fram um frosna jörð
og fetuðu langa leið.
Hann mælti hvorki mál né orð,
en máninn ofar reið.
Þá hófst hans hattur upp af brún
og hvítur blettur skein.
Og kvað hann lágt — svo kalt og hægt
að kólnaði hvert bein:
Máninn líður,
dauðinn ríður;
sérðu ekki hvítan blett
í hnakka mínum,
Garún, Garún?
Hún þagði stjörf, því þorið hvarf,
og þögnin ein var svar.
Við sáluhliðið sneri hann klár
og sté af baki þar:
Bíddu hér, Garún, Garún,
meðan ég flyt hann Faxa minn, Faxa minn,
upp fyrir garða, garða.
Hún leit í gröf sem gapti djúp
og glotti köld sem und.
Þá skildi hún allt — og skelfing greip
hvert skref og hverja stund.
Í klukkustreng hún kastaði sér
og kirkjan fylltist hljóm.
Hann greip í hempu, hart og fast,
en hönd hans greip í tóm.
Í gröfina seig hann seint og hljótt,
og sáldraðist yfir hann mold.
Af báðum hliðum bylti sér
hin blauta, svarta fold.
Hún hélt í strenginn heila nótt
og hringdi dauðans óð.
Um morguninn fannst hún, mállaus, hvít,
með marið hold og blóð.
Hann sótti að henni sérhvert kvöld
og sat hún aldrei ein.
Uns galdramaður gerði seið
og gróf hann undir stein.
Því draugar mega ei drottins nafn
í dauðans myrkri tjá.
Og Guðrún varð að Garún þá —
því Guð var horfinn frá.