Austan fjarðar, upp frá sjó,
undir hlíðum grænum,
Laufás stendur lágt í ró,
laugaður í blænum.
Torf er lagt á traustan stein,
teygjast burstir háar.
Heyrðu vindsins vetrarkvein,
vökunætur gráar.
Helgidómur hljóður, smár,
hringir inn til friðar;
þerrast hér hin þungu tár
þar sem aldan niðar.
Prestar, skáld og prúðir menn
prýddu staðinn bjarta;
sálmar þeirra seiða enn,
sungnir beint frá hjarta.
Æðarkollan úti’ á vog
ungum sínum skýlir;
varpið, sólskin, vængjaflog,
vorið yfir hvílir.
Kvöldin dimm við kertaljós
kveðnar rímur óma;
fjarri glitrar frosinn ós,
fannir stjörnum ljóma.
Kynslóð eftir kynslóð hvarf,
kvaddi hlýja glugga;
eftir lifir ævistarf
ofar tímans skugga.
Sólin hnígur, sæ og á
sveipar gullnum feldi;
Laufás vakir, langt að sjá,
lifir enn að kveldi.