Sex ég ber í sálu minni,
sól í hverri þraut,
fjórir sveinar, fjör í kinni,
fastir á sinni braut.
Fjórir synir, fjórir vindar,
fram á nýja slóð,
hraustir eins og hamratindar,
hlýir eins og glóð.
Einn er hljóður, annar glaður,
einn ber loga’ og þrá,
einn er fjallsins foss, svo hraður –
fjóra syni’ ég á.
Dætur tvær, sem dagsins ljómi,
dýrmæt gjöfin mín,
ljúfar báðar, lífsins blómi,
ljós sem aldrei dvín.
Ein er mér sem vorsins vindar,
vefja mig í frið,
hin sem lygnar, hreinar lindar,
hvísla’ um ást og grið.
Bar ég ykkur undir hjarta,
enn þar slær það títt,
sex nú stika stíga bjarta,
stend ég hjá, svo hlýtt.
Hvert sem ykkar liggja leiðir,
lifir ást mín þar,
vefur ykkur, vermir, breiðir
vængi’ um sérhvert far.
Sex þið eruð, sex ég geymi,
sex – og allt sem skín,
fyrir ykkur, hvar í heimi,
hljómar bænin mín.