„Ég geri það þegar ég er alveg viss.“ Þetta er skiljanleg ósk. Við viljum vita að við séum að velja vel, að við munum ekki sjá eftir ákvörðuninni og að næsti kafli verði þess virði.
En fullkomin vissa er ekki alltaf í boði. Á meðan við bíðum heldur lífið áfram. Aðstæður breytast, nýjar spurningar koma upp og það sem virtist einfalt verður kannski flóknara. Þess vegna finnst mér gagnlegt að spyrja: Er ég að gefa mér tíma eða er ég að fresta því að horfast í augu við það sem ég vil?
Bið getur líka verið meðvituð ákvörðun
Stundum þurfum við meiri upplýsingar, hvíld eða stuðning. Þá getur verið skynsamlegt að bíða. Það er engin sérstök viska í því að flýta sér bara til að geta sagt að maður hafi gert eitthvað.
En biðin verður önnur þegar hún hefur tilgang. „Ég ætla að afla mér þessara upplýsinga og skoða stöðuna aftur á föstudaginn“ gefur okkur eitthvað að vinna með. Óljóst „einhvern tímann“ getur hins vegar orðið ansi rúmgott heimili fyrir frestunina.
Þú þarft ekki að sjá alla leiðina til að velja eitt lítið skref.
Hvað er í rauninni næsta skref?
Við gerum stundum ákvörðunina stærri í huganum en hún þarf að vera í dag. Kannski er næsta skref ekki að breyta öllu. Kannski er það að eiga samtal, spyrja einnar skýrrar spurningar eða viðurkenna fyrir sjálfri sér að eitthvað þurfi athygli.
Veldu helst skref sem gefur þér meiri skýrleika og sem þú getur endurskoðað. Það getur verið að skrifa niður tvo möguleika, kanna hvað hvor þeirra felur í sér eða gefa þér kvöld til að hugsa án truflunar.
Spurningin er þá ekki lengur: „Hvernig veit ég að allt fari vel?“ Hún verður: „Hvað get ég gert núna sem hjálpar mér að skilja stöðuna betur?“
Þinn hraði skiptir máli
Það er auðvelt að bera eigin leið saman við líf annarra. Ein manneskja virðist alltaf tilbúin að stökkva, önnur hefur löngu tekið þá ákvörðun sem þú ert enn að velta fyrir þér. En þú sérð ekki alla söguna þeirra og þær búa ekki við allar þínar aðstæður.
Þú mátt fara hægt. Þú mátt skipta um skoðun þegar þú lærir meira. Og þú mátt líka segja: „Ég veit ekki allt enn, en þetta litla skref er ég tilbúin að taka.“
Nýr kafli þarf ekki alltaf að hefjast með stórum viðburði. Stundum byrjar hann á einni heiðarlegri setningu.
Með kærleika, Laufey