Það er sérstök tegund kyrrðar sem kemur þegar við hættum að spyrja alla aðra hvað okkur eigi að finnast. Ekki vegna þess að við höfum skyndilega öll svörin. Heldur vegna þess að við gefum loksins eigin rödd færi á að heyrast.
Mér finnst fallegt að hugsa um innsæið sem samtal sem má taka tíma. Stundum byrjar það á örlítilli tilfinningu: löngun til að staldra við, spurningu sem kemur aftur eða þeirri einföldu uppgötvun að eitthvað sem áður hentaði okkur gerir það ekki lengur.
Þú þarft ekki að ráða allt strax
Við getum orðið svo upptekin af því að finna merkinguna að við gleymum að taka eftir upplifuninni sjálfri. Hvað fannstu áður en þú fórst að útskýra það? Var það forvitni, söknuður, léttir eða kannski löngun sem þú hefur ekki leyft þér að nefna?
Það þarf ekki að búa til stóran boðskap úr hverju augnabliki. Stundum er nóg að skrifa eina setningu og leyfa henni að liggja. Það sem virðist óskýrt í dag getur orðið skýrara þegar meiri reynsla og fleiri upplýsingar bætast við.
Þú mátt taka mark á því sem þú finnur, án þess að þurfa að ákveða allt í dag.
Innsæi og dómgreind mega ganga saman
Ég vil gefa innsæinu rými, en ég vil líka spyrja góðra spurninga. Hvað veit ég? Hvað vona ég? Hvað óttast ég? Þessar spurningar geta hjálpað okkur að heyra eigin hugsanir skýrar án þess að afskrifa hið andlega.
Sterk tilfinning ein og sér segir ekki alla söguna. Hún getur hins vegar bent okkur á eitthvað sem vert er að skoða nánar. Við getum hlustað, aflað okkur upplýsinga og leyft niðurstöðunni að mótast í rólegheitum.
Lítið rými í venjulegum degi
Prófaðu að gefa þér fimm mínútur með blað og penna. Engin krafa um falleg orð eða stórar uppgötvanir. Byrjaðu á setningunni: „Það sem ég hef ekki gefið mér tíma til að hlusta á er …“ og skrifaðu það sem kemur.
Lestu svo yfir án þess að dæma. Kannski sérðu ekkert sérstakt. Kannski tekurðu eftir orði sem kemur aftur. Hvort tveggja er í lagi. Þetta er ekki próf sem þú þarft að standast.
Innsæið þarf ekki alltaf að koma eins og þruma. Stundum hljómar það eins og þín eigin rödd, þegar þú gefur henni loksins tíma.
Með kærleika, Laufey